ولادت حضرت زینب (س)

پرستار تندیس فداکاری و صبر است
1398/10/10
651825

ساعت از نیمه شب گذشته جز صدای آه و ناله زیرلب بیماران چیزی شنیده نمی شود ...
می آید با همان لبخند همیشگی و انرژی مضاعفی که خستگی را نیز در برابرش به زانو درآورده...
تک تک به تخت بیماران سری می زند به کسی دارو می دهد و دیگری را با فشردن دستش التیام می بخشد...
کودک را نوازش میکند و به مادر نشسته بر بالینش عشق تعارف می کند و ایستادگی می خوراند...

آری پرستار....همان که سپیدی لباسش براتی بر پاکی دلی است که در گرو عشق به الگوی زینبی اش داشته و دارد.
همان زینب کبری که در پنجم جمادی الاول زمینی شد و پرستاری امام زمانش حضرت زین العابدین(ع)و دیگر بیماران و مصیبت زدگان اهل بیت(ع) را برعهده داشت و این روز را مزین به نام پرستار نمود.

بر این اساس است که امام صادق (ع) در شأنش فرموده اند:«کسی که برای برآوردن نیاز بیماری تلاش کند، خواه نیازاو برآورده شود یا نه همانندروزی که از مادر متولد شده است از گناهان پاک می گردد»[1]


سپیدپوش مهربان و صبور؛ من در حیرتم از عنایتی که خدا به ضمیرت روا داشته که شب ها از غم هم نوعان رنجورت، خواب به چشم‌هایت راه نمیدهی و خستگی را به حاشیه می رانی تا بیمارت خستگی زتن برهاند ...

شک ندارم سینه ات سیراب از دریای عشق به خدا و یاری به بندگان اوست که این چنین احسان و ازخودگذشتگی بر بیماران می باری و زخم هایشان را التیام می دهی...
تو خود تعبیر بی پیرایه ای از صبر و صبوری هستی که بر درد بیماران نه مرهم که محبت و عشق می نهی...
چشمانت نگاه نگران شان را به امید فرا می خواند و گرمای دست‌هایت سردی دردهایشان را استقامت می آموزد.
جایگاهت آنقدر بالا است که پیامبر مهربانی ها در مقاوت فرمو:هر کس یک شبانه روز بیمارى را پرستارى کند، خداوند، او را همراه با ابراهیم خلیل، برمی انگیزد و به سان برقى پُر درخشش، از صراط می ‏گذرد.[2]
دست مهرخدا همواره به همراه مهربانی هات ؛ دعای دردمندانی که بر بالینشان بودی بدرقه راه و منش پروانگی ات....
تو همان باغبان گل های پژمُرده و شاخه های ترک خورده ای کن نگاه پروردگار بر تو می بارد...
خوشا بحالت فرشته دادرس دردمندان... نسیم رضایت خدا گوارای وجودت باد که براستی تو تندیس زیبای فداکاری و صبری و نماد نیکوکاری ای پرستار

روزت گرامی

زهرا مرادوند
بادصبا
همراز سحرخیزان، همراه برنامه ریزان
www.badesaba.ir

[1]. بحارالانوار ج 81، ص 217
[2]. ثواب الأعمال، صفحه 341