سوم شعبان میلاد حسین بن علی (ع) فرخنده باد

احیاگر و یاری گر دین رسول
1398/1/19
843347

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ يَنْصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ
اى كسانى كه ايمان آورده‏ ايد اگر خدا را يارى كنيد ياريتان مى ‏كند و گامهايتان را استوار مى دارد

نم نم باران؟!
آوای بال ملائک است که برای شادباش قدوم مبارک دُردانه ای نفیس، به حضور پیامبر می شتابند، سرای فاطمه و علی آکنده از رایحه بهشت گشته و بوسه های نبی خاتم است که بر سیمای نورانی و گلوی معطر حسین می شکفد. و نوای ملکوتی پیامبر در تاریکنای عصرها گوشها را می نوازد: "حسینُ منی و أنا من حسین، أحب الله مَن أحب حُسینا..."(حسین از من است و من هم از حسینم هرکه حسین را دوست بدارد خداوند دوست او باد)


اشک و لبخند، بغض و شادی باهم در آمیخته است.
"قدومش مبارک باد"
وجود مبارکی پا به عرصه هستی نهاد که احیاگر و یاری گر دین رسول است؛ همو که با نثار خون حیات بخش خود شجره طیبه ی توحید را سیراب کرد و با اصلاح و ویرایش آن دگربار این درخت پر برگ و بار را به ثمر دهی رساند.
نوری آسمانی که در کالبدی زمینی متجلی گشت، همان که زیارتش همسنگ زیارت پروردگار در عرش است.
آری باران رحمت الهی است که بر همگان فرو می بارد و جانهای تشنه ی آزادگی، خیرخواهی و ایثار را سیراب می سازد و ضمیرهای دربند زر و زور دنیا را می رُوبد و می شوید.
رفتار و کردارش، انسان ساز است و نجات بخش آدمی از گرداب گمراهی و سرگردانی.
حریم وجودش میعادگاه مردمانی است که برای احیای انسانیت، عهدو میثاقی دوباره بر می بندند و خود را مُهیای استقبال از موعود می سازند.

سوم شعبان میلاد خون خدا، حُسن روزگار، حسین بن علی برهمگان خجسته باد.


پرتویی از آفتاب:
«مَنْ نَفّسَ كُرْبَةَ مُؤْمِنٍ فَرّجَ اللّهُ عَنْهُ كُرَبَ الدّنيَا وَ الاخِرَةِ»[1]
امام حسين (ع) فرمود: «هركه گرفتارى مؤمنى را برطرف كند، خداوند گرفتاريهاى دنيا و آخرتش را برطرف می كند»
«شُکرَک لِنِعْمَةٍ سالِفَةٍ یقْتَضی نِعْمَةً آنِفَةً»[2]
شکر و سپاس از نعمت های گذشته، نعمت های آینده را در پی دارد.

اعظم زاهدی
بادصبا
همراز سحرخیزان، همراه برنامه ریزان