نه کودک هستیم و نه بزرگ‌سال؛ نوجوانیم!

این ناهنجارهای دوست داشتنی
1397/8/8
207383

سلام. ما نوجوانیم. از همان‌هایی که گاهی والدین‌مان از کارهای‌مان چنان کلافه می‌شوند که آرزو می‌کنند؛ ای کاش همان بچّه‌ی کوچولو می‌ماندیم، یا لااقل زودتر بزرگ شده و تبدیل شویم به یک آقا یا خانُم کامل! اما مگر ما چِه‌مان است؟ همین‌جوری که هستیم خیلی هم خوب است، خیلی هم دوست داریم نوجوان بودن را.
البته، راستش نه همیشه، بین خودمان بماند بعضی وقت‌ها خودمان هم از خودمان خسته می‌شویم! مثلاً وقتی صبح از خواب بیدار می‌شویم و اولین چیزی که توی آینه می‌بینیم یک جوش بدشکل وسط دو تا چشم‌های‌ ماست! یا وقت‌هایی که اگر دختر باشی یکدفعه بینی‌ات می‌شود شبیه کوفته تبریزی و هزار جور درد و خون دل خوردن‌های دیگر، اگر هم پسر باشی صدایت کم‌کم می‌شود شبیه صدای خروس و موهای ریش و سبیلت شبیه این مرغ‌های پر ریخته چهار تا در میان شروع می‌کنند به در آمدن.
اما خداییش خوبی هایش بیشتر است؛ دیگر مثل بچه‌ کوچولوها زود دوست نمی‌شویم و زود هم قهر نمی‌کنیم، اگر دست دوستی بدهیم به هم، تا آخرش پای هم می‌ایستیم. چه توی دعوا، چه تقلب رساندن سر امتحان، چه مسابقات ورزشی و...بعد هم می‌نشینیم و کُلی با هم از آینده حرف می‌زنیم. آینده انگار یک جاده‌ی طولانی است که تهش دیده نمی‌شود و ما تازه اول راهش هستیم. چه کیفی دارد وقتی که می‌دانی کُلی راه نرفته داری و کُلی آرزو و هدف‌های بزرگ منتظرت است.
اما امان از وقت‌هایی که نه خودمان و نه بزرگ‌ترها، نمی‌دانند ما بالاخره عقل‌مان می‌رسد یا نه! وقتی دل‌مان می‌خواهد اتاق جدا داشته باشیم یا با همکلاسی‌ها برویم سینما یا با دوستان‌مان برویم سفر، بچه‌ایم و بی‌تجربه! اما اگر هوس کنیم برویم گِیمنت یا با گرمکن برویم تا سوپرمارکت سر کوچه، بزرگ شده‌ایم و زشت است! وقتی مهمان داریم ما دخترها باید مثل یک خانُم رفتار کنیم و در پذیرایی همکاری کنیم اما همین که می‌آییم حرفی بزنیم، نگاه‌های زیرچشمی مادر یا پدر را می بینیم که بدون شک می‌خواهند بعداً بگویند:
پس کِی می‌خواهی بزرگ بشوی و بدانی که هر حرفی را هر جایی نباید زد. آنوقت تازه پول توجیبی بیشتر هم می‌خواهی که مستقل باشی؟!
وقتی هم که اعتراض می‌کنیم که تکلیف ما را روشن کنید، می‌گویند پرخاشگر شده‌ای و فردایش مشاور مدرسه کلی نصیحت‌مان می‌کند درباره‌ی احسان به پدر و مادر!
راستش یکبار برای همیشه، یکی از ما باید به همه‌ی پدرها و مادرها و اولیای مدرسه یادآوری کند که؛
هشتم آبان هر سال روز نوجوان است. روز ما. ما پسران و دختران نوجوان، ما که به قول شما دیگر بچه‌ نیستیم و شروع کرده‌ایم به شناختن جامعه‌ی دور و برمان، از شما می‌خواهیم که به حرف‌های‌مان گوش دهید، ما را بشناسید و درک کنید. هروقت به خاطر بعضی از بهانه‌گیری‌ها، گوشه‌گیری‌ها، خواسته‌های جورواجور و گاهی عجیب و غریب بودن‌مان خسته شدید کمی، فقط کمی دوران نوجوانی خودتان را به یاد آورید، مطمئنم تحمل ما برای‌تان راحت‌تر می‌شود.
هشتم آبان ماه، به مناسبت سالروز شهادت نوجوان ایثارگر حُسین فهمیده، به عنوان روز نوجوان نامگذاری شده است. باشد که بیشتر دریابیم‌شان.

آریا یعقوب زاده
بادصبا
همراز سحرخیزان، همراه برنامه ریزان