سال‌روز شهادت امام علی‌النقی هادی(ع)

دردانه‌هایی که در دل هر کدام بی نهایتی‌ست
1397/12/18
815998

امروز مصادف است با شهادت دهمین ستاره‌ی درخشان آسمان امامت، حضرت امام علی النقی هادی(علیه السلام).
بدون شک شهادت و فقدان هر یک از این برگزیده‌ترین بندگان نزد پروردگار، اندوهی عمیق و جاودان در قلب پیروان و شیعیان‌شان و هر انسان آزاده‌ای در جهان خواهد بود. 

صلوات بر امام هادی(ع) 

و بدون شک معرفی یا حتی یادی از حیات پُر برکت چنین شخصیتی در قالب چند جمله و چند پاراگراف ناممکن است. پیامبران و امامان همچون دردانه‌هایی در جهان خلقت، هر یک دریایی از آگاهی و شناخت را در دل دارند که آن را در قالب روایات و احادیث برای‌مان به یادگار گذاشته‌اند. جملاتی که گاهی با غور در اعماق معنای‌شان در برابر عظمت حکمتی که با چند کلمه بیان شده شگفت‌زده می‌شویم.
برای بزرگداشت این سالروز، شما را به خواندن و اندیشه در یکی از احادیث ناب آن امام هُمام دعوت می‌کنیم. باشد که با ادراک و اندیشه‌ی دقیق، بهترین بهره‌ها را از این گوهرهای آگاهی بی‌نهایت الهی ببریم.

قالَ الامام علی النقی(علیه السّلام):
انَّ الظالمُ الحالِم یَکادُ اَن یُعفیَ علی ظُلمِهِ بِحِلمِه و اِنَّ المُحِقُّ السّفیه یَکادُ اَن یُطفیِ نورَ حَقِّهِ بِسَفَهِه.[1] 
امام هادی(ع) می‌فرمایند:
ستمکار بردبار، چه بسا که به وسیله‌ی صبر و بردباری، از ستمش گذشت شود و چه بسا حق‌دار نابخرد، که با سفاهت خود نور حق خویش را خاموش کند.

بادصبا
همراز سحرخیزان، همراه برنامه ریزان


[1].مسند الامام الهادی، ص ۳۰۴