غذایی برای یک دوست در آن سوی جهان

غذا، نعمتی برای همه بشریت
1397/7/24
687087

همراه همسر و پسر شش ساله‌ام "شایان" دور میز ناهار نشسته‌ایم. وقتی غذای‌مان را خوردیم، همسرم طبق عادت همیشگی مقدار کمی برنج یا خُرده نانی که مانده بود را داخل ظرفی ریخت تا برای پرندگان روی لبه‌ی پنجره بریزد.
شایان که با دقت به کار مادرش نگاه می‌کرد پرسید:
_ مامان، میشه این غذای اضافه رو بدی به من؟
من و همسرم با تعجب به هم نگاه کردیم. پرسیدم:
_ چرا شایان جان؟ مگه سیر نشدی؟
شایان گفت:
_من سیر شدم بابایی، ولی دیروز تلویزیون داشت یه عالم بچه‌ی گرسنه نشون می‌داد. خُب من و دوستام تصمیم گرفتیم یه کم کمتر غذا بخوریم و هر کدوم یه ناهارمونو برای اون بچه‌ها بفرستیم!
راستش‌ این حرف ساده‌ی شایان من را به فکر فرو بُرد. غذا و آب از نیازهای اولیه‌ی هر انسان، و از با ارزش‌ترین نعمت‌هایی هستند که پروردگار عالم برای اطعام بندگان خود آفریده‌ است. درباره‌ی ادای احترام ‌و شکرگزاری این نعمت، توصیه‌های فراوانی در کُتُب آسمانی و از سوی بزرگان حکمت و دین آمده است. جهان سرشار از منابع غذایی است و پروردگار عادل، هرگز دوست ندارد انسانی گرسنه بماند.
پس چرا طبق آمار سازمان فائو(سازمان جهانی غذا)، حداقل ۷۵۰ میلیون نفر در جهان گرسنه‌اند؟ چرا در هر سال حدود ۲/۵ میلیون کودک جان خود را در اثر گرسنگی از دست می‌دهند؟ چرا ۶۶ میلیون کودک، کودکانی هم سن شایان من، هر روز گرسنه به مدرسه می‌روند؟
ناخودآگاه به یاد انیمیشنی افتادم که چند وقت پیش دیده بودم. انیمیشنی که چند فرد لاغر و گرسنه را نشان می‌داد که تلاش می‌کردند با قاشق‌هایی بیش از اندازه بزرگ غذا بخورند. اما پس از مدتی متوجه می‌شوند که تنها راه از بین رفتن گرسنگی‌شان، این است که با کمک یکدیگر این کار را انجام دهند. شاید همان راهی که به ذهن پاک شایان کوچک من هم رسیده بود.
امروز بیست و چهارم مهر(۱۶ اُکتبر) سال‌روز تاسیس سازمان جهانی غذا(فائو) و روز جهانی غذاست.
آریا یعقوب زاده

باصبا،
همراز سحرخیزان، همراه برنامه ریزان