ریزشها و رویشها
دل انسان غمگین مىشود و مىشکند به خاطر اینکه چرا کسانى که نان انقلاب را خوردند، نان اسلام را خوردند، نان امام زمان را خوردند، دم از امام زمان زدند، دم از ائمهى معصومین زدند، حالا طورى مشى کنند که اسرائیل و امریکا و سیا و هرکسى که در هر گوشهى دنیا با اسلام دشمن است، برایشان کف بزنند! این، انسان را غصهدار مىکند.
ولى به شما عرض کنم، بشارتهاى الهى اینقدر زیاد است که هر غمى را از دل پاک مىکند. بشارتهاى الهى خیلى زیاد است. نباید خیال کرد که اگر چهار نفر آدمى که سابقهى انقلابى دارند، از کاروان انقلاب کنار رفتند، پس انقلاب غریب ماند. نه آقا؛ همهى انقلابها، همهى فکرها، همهى جریانهاى گوناگون اجتماعى، هم ریزش دارند، هم رویش دارند؛ ریزش در کنار رویش.
شما به صدر اسلام نگاه کنید، ببینید آن کسانى که در دوران غربت اسلام و غربت على، از امیرالمؤمنین دفاع کردند، چه کسانى بودند؟ اینها سابقهداران اسلام نبودند. سابقهداران اسلام، جناب طلحه و جناب زبیر و جناب سعدبنابى وقاص و امثال اینها بودند. بعضى از اینها على را تنها گذاشتند؛ بعضى از اینها در مقابل على ایستادند. اینها ریزشها بودند.
اما رویش کدام است؟ رویش، عبدالله بن عباس است؛ محمد بن أبىبکر است؛ مالک اشتر است؛ میثم تمار است. اینها رویشهاى جدیدند. اینها که در زمان پیامبر نبودند؛ اینها در همان دوران غربت اسلام روییدند؛ اینها نهالهاى تازهاند. شما ببینید یک مالک اشتر در همهى تاریخ اسلام چقدر مؤثر است.
بله؛ ممکن است کسانى ریزش پیدا کنند که البته مایهى تأسف است. وقتى به امیرالمؤمنین شمشیر زبیر را دادند، گریه کرد. همانطور که گفتم، غصه دارد. غصه دارد کسانى ریزش پیدا کنند که یک روز پاى سفرهى انقلاب، پاى سفرهى امام زمان، پاى سفرهى اسلام و قرآن نشستند و نان و نمک اسلام را خوردند؛ اما در کنار آن ریزشها، مالک اشترها هستند؛ عبدالله بن عباسها هستند. امیرالمؤمنین هرجا در میدانهاى جنگ احتیاج به زبان داشت، عبدالله بن عباس مىرفت و امیرالمؤمنین را یارى مىکرد. هرجا احتیاج به شمشیر داشت، مالک اشتر بود. مثل مالک اشتر، مثل عبدالله بن عباس، مثل محمد بن أبىبکر- مثل این رجال- نه یکى، نه ده نفر، نه هزار نفر که هزاران نفر بودند.
اینطور نیست که شما خیال کنید حالا چهار نفر آدمى که از راه برگشتند و نیرویشان تمام شد، معنایش این است که نیروى این گردونهى عظیم تمام شده است. نه آقا؛ بعضیها در بین راه قوهشان تمام مىشود. بله؛ ضعیفترها وسط راه آذوقهشان تمام مىشود. یک نفر از مشهد حرکت کرده بود که با کاروانى به کربلا برود. به خواجه أباصلت که رسیدند- کسانى که به مشهد رفتهاند، مىدانند که خواجه أباصلت کجاست- گفت ما که خرجیمان تمام شد! بعضیها خرجیشان در خواجه أباصلت تمام مىشود؛ بعضیها خرجیشان بین راه تمام مىشود؛ بعضیها دو سه کیلومتر مىآیند، بعد خرجیشان تمام مىشود. این همان ارتجاع و برگشتن است. این افتخار نیست؛ این ننگ است؛ این بریدن است؛ این از راه ماندن است؛
اما: “ألم تر کیف ضرب الله مثلاً کلمة طیبة کشجرة طیبة أصلها ثابت و فرعها فی السماء”؛ ریشه مستحکم است و شاخهها روزبهروز همینطور زیادتر مىشود: “تؤتى اکلها کل حین بإذن ربها”؛ رویش جدید هست. جا دارد که دربارهى این ریزشها و رویشها، از دیدگاه جامعهشناختى و روانشناختى و تاریخى، کار و بحث کنند. بحثهاى بسیار مهمى است و من متأسفانه مجالش را ندارم.
بخشهایی از بیانات مقام معظم رهبری در نماز جمعه ده سال پیش! ۲۶/۹/۱۳۷۸
۱۷ آذر ۸۸ @ ۱۱:۱۶ ق.ظ
موسوی و کروبی این آخرین پیام است……………………………….
………………………………..دانشجوی مسلمان آماده قیام است.
۲۷ بهمن ۸۸ @ ۸:۳۵ ق.ظ
از متن پر وزیبای شما تشکر می کنم
۹ اسفند ۸۸ @ ۱۲:۰۹ ب.ظ
با سلام و سپاس
این مطلب شما در پایگاه “خبری تحلیلی تبیین” پیوند خورد
زنده و برازنده ظهور باشید
http://tabyin.ir/
۲۴ فروردین ۸۹ @ ۷:۵۸ ق.ظ
باورم نشد که مال ۱۰ سال پیش باشد….
فکر کردم مال بعد انتخاباته…
چه راست گفته اند که
کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا …
۶ اردیبهشت ۸۹ @ ۷:۱۹ ق.ظ
سلام سید ابراهیم
وب سایت خوبی داری از زحماتت تشکر می کنم و سلامتی ات را از خداوند منان میطلبم.
با احترام – سید ابراهیم بلخابی