عجب روزگاری شده است، آنقدر غرق در کارها و برنامه های دنیا شده ایم که کم کم فراموش کرده ایم که ما اینجا برای بقا و زندگی ابدی نیامده ایم و هر آن ممکن است بانگ الرحیل سر دهند و ما هم راهی شویم. مرگ واقعا اتفاق عجیبی است. راست گفته اند که :”الموت یأتی بغتة”. در همین چند هفته اول سال جدید، دو خبر مرگ،  بسیار اندوهگینم کرد.
 در همان هفته اول فروردین، دید و بازدیدها و تفریحها را جمع و جور کردیم و برای ادامه درس و مشقمان به قم برگشتیم. هنوز چند روزی نگذشته بود که خبر درگذشت یکی از دوستان طلبه را بهمان دادند.
 یک طلبه سید که تومور مغزی داشت و بعد از یک عمل جراحی سخت، بهبود پیدا کرده بود و حتی ازدواج کرده و یک دختر سه ساله به اسم “سیده فاطمه” هم داشت. عاشق اهل بیت بود، مداح و میاندار هیئتها بود. این یکی دو ماه اخیر حالش وخیم شده و روز به روز بدتر میشد تا اینکه روز ۱۷ فروردین، به دیار باقی شتافت. به همراه دو نفر دیگر از دوستان، مسیر ۶۰۰ کیلومتری قم تا یاسوج را رفتیم و بعد از تشییع و تدفین هم برگشتیم. خدایش رحمت کند. همین دیروز عصر در قم برایش مراسم ترحیم گرفته بودیم که بعد از مراسم خبر دادند که همسر مکرمه یکی دیگر از دوستان هم از دنیا رفته! خبر دردناکی بود.
 این دوستمان هم که از قضا طلبه فاضلی است، مسئول نهاد رهبری در یکی از دانشگاههای استان تهران است. ده سالی بود که ازدواج کرده بودند، ولی خدا به آنها فرزندی نداده بود، بعد از این همه سال که صاحب فرزند شدند، همسر مکرمه شان که حافظ و معلم قرآن بود، به مدت نه ماه  تحت مراقبت بود و بعد از به دنیا آوردن فرزندشان، به خاطر عوارض بعد از عمل، از دنیا رفت. یک مرگ ناگهانی که همه اطرافیان را غافلگیر کرد! امروز هم در قم تشییع و به خاک سپرده شد. واقعا مراسم تشییع دردناک و غریبانه ای بود. نام فرزندش را “سید باقر” گذاشته اند.
آن یکی، یک مرگ تدریجی و این هم یک مرگ ناگهانی و دردناک. بعد از این همه انتظار مادر شدن، چه حکمتی بود که بدون چشیدن لذت مادری، این دنیا را ترک کند؟!
آرزوی همیشگی ام این است که قبل از مردن، یک بار مردن را تجربه کنم و واقعا طعم مرگ را بچشم و از این دنیا کنده شوم. کاش این اتفاق زودتر می افتاد تا باور کنم که من هم رفتنی ام و قرار نیست همیشه در این دنیا باشم و باید برای زندگی ابدی ام بیشتر نگران باشم تا برای مدرک و شغل و پول و خانه و …. براستی که مرگ آگاهی نعمت بزرگی است!
اینجاست که آدمی اهمیت این روایت را می فهمد که فرمود: ” موتو قبل أن تموتو” بمیرید قبل از آنی که شما را بمیرانند. مرگ و رفتن از این دنیا به دنیای دیگر، پدیده عجیبی است و باور به مرگ و یا فراموشی مرگ، تأثیرات عجیبی در زندگی انسانها دارد.

حدیثی از پیامبر اسلام نقل شده که ایشان فرمودند: قساوة القلوب من کثرة الذنوب و کثرة الذنوب من نسیان الموت و نسیان الموت من کثرة الآمال و کثرة الآمال من حب الدنیا و حب الدنیا رأس کل خطیئه.
قساوت و سختی قلبها به خاطر زیادی گناهان است و زیادی گناهان، به خاطر فراموشی مرگ است، و فراموشی مرگ به خاطر زیادی آرزوهاست، و زیادی آرزوها به خاطر دوست داشتن دنیاست و دوست داشتن دنیا، ریشه همه  خطاهاست!

آری! و این مرگ باوری است که چاره همه این مشکلات است. خدا این دو مرحوم را به فضل و کرمش، مشمول رحمت واسعه اش گرداند و ما را هم رحمت کند! آمین

Share on Facebook