Wordpress Themes

حزب جهانی مستضعفین

  چند روز دیگه روز قدسه. یکی دیگه از معجزات اون پیر آسمانی. بیاید با هم چند تا از جملات خاک خورده حضرت روح الله رو مرور کنیم.

«روز قدس یک روز اسلامی است، و یک بسیج عمومی اسلامی بود. و من امیدوارم که این امر، مقدمه باشد از برای یک “حزب مستضعفین” در تمام دنیا. و من امیدوارم که یک حزب به اسم “حزب مسضعفین” در تمام دنیا به وجود بیاید، وهمه مستضعفین با هم در این حزب شرکت کنند، و مشکلاتی که سر راه مستضعفین است از میان بردارند، و قیام در مقابل مستکبرین و چپاولگران شرق و غرب کنند و دیگر اجازه ندهند که مستکبرین بر مستضعفین عالَم ظلم کنند، وندای اسلام را و وعده اسلام را _که حکومت مستضعفین بر مستکبرین است و “وراثت ارض”برای مستضعفین است را_متحقق کنند»۲۶/۵/۱۳۵۸

« من یک پیشنهادی در چند روز پیش از این کردم که اگر این پیشنهاد را عمل بکنند، این اسبابِ این می شود که روابط انشاءالله کم کم پیدا بشود. و آن ایجاد یک “حزب مستضعفین” ،تمام مستضعفین دنیا، اعم از مُسلم و غیر مُسلم [است] _این دولتهای غیر اسلامی که به مردم ظلم می کنند ؛ ملتها این طور نیستند. ملت مثلا آمریکا، ملت فرانسه، آنها که ظلمی نمی خواهند بکنند.این که ظلم می کند، این که خلاف می کند، دولتها هستند. آنها هم مستضعفینشان گرفتار مستکبرین است _اگر یک حزبی در عالَم پیدا بشود، یک حزب عالَمی، حزب مستضعفین، که همان” حزب الله ” است، این مشکل رفع بشود. »    ۲/۶/۱۳۵۸

همه این جملات راهبردی حضرت امام یه طرف ، و اون تعمیم مستضعفین جهان به مسلمان و غیر مسلمان هم یه طرف! اون هم توسط یک مرجع بزرگ جهان اسلام. این یعنی اینکه حتی مستضعفینِ غیر مسلمان هم باید زیر چتر حمایتی ما باشند. این دیدگاه کجا و دیدگاه محدود بعضی از آقایان دیگر که میگویند” چرا این همه برای این سنی هایِ بدون ولایت امیر المؤمین( منظور همون فلسطینیهاست)  هزینه می کنیم…” کجا!

و…. بماند بهتر است! روحش شاد نام و یادش گرامی.

عَلَم خمینی بر زمین نمی ماند، مگر ما مرده ایم!؟

یاد باد آن فصل، آن فصلِ عجیب!

 

به یاد عموی عزیزم که در اردیبهشت  ۱۳۶۳ در “بوکان” ، غریبانه بهشتی شد!(روی عکسها کلیک کنید تا بزرگتر ببینید)

در سکوتی تلخ باران ریختند                    بر مناجاتم جماران ریختند

ای سوارانِ بلندایِ سُهیل                     شوکران نوشانِ گردانِ کمیل

ای سپاهِ رفته تا بدر و حنین              خیلِ مختاران! لثارات الحسین!

ای نگاهِ آسمان همراهتان                    ای امامِ عصر خاطر خواهتان

ای بسیجی ها چه تنهامانده اید           از گروه عاشقان جا مانده اید

ای بسیجی ها زمان را باد برد               تیشه ها را آخرین فرهاد برد

شور و حالِ جان سپردن هم نماند   بختِ حتی خوب مردن هم نماند!

غرق در مردابِ لنگرها شدیم            غافل از جادوی سنگرها شدیم!

فصلِ سرخِ بی قراری ها گذشت            فرصتِ چابک سواری ها گذشت

 فرصتِ از اشک و از خون تر شدن            از زمستان نیز، عریان تر شدن

فرصتِ در خم نشستن، مُل شدن              در دهانِ داغ آتش، گُل شدن

فرصتِ هم پای حیدر سوختن            چشم بی صبری به آن سو دوختن

فرصتِ حرفی زعشق او زدن                    در سکوت دشتها، هوهو زدن

هیچ کس پروای دل کندن نداشت            آرزویی جز سفر کردن  نداشت

هیچ کس جز شوکران جامی نداشت        جز خدا آغاز و انجامی نداشت

یاد باد آن آرزوهای نجیب!                     یاد باد آن فصل، آن فصلِ عجیب!

اینک اما، فصلِ تنها ماندن است           فصلِ تصنیفِ دریغا خواندن است!  

آمدیم و قافها در قید ماند!                       قلب ما در “پاسگاه زید” ماند!

طالبِ فرهادها جز کوه نیست             مرهَم این زخمها جز اندوه نیست  

عُقده ها رفتند و علت مانده است    در گلویم ” حاج همت” مانده است!

زخمی ام اما نمک حق من است        درد دارم، نی لبک حق من است

از خدا یک روح آویزان کجاست!          شور شبهای ” قلاویزان ” کجاست!

ما زِ جمعِ تیغ و آتش زاده ایم                ما تقاصِ عشق را پس داده ایم

ما همان ایلیم، ایلِ سربدار               ما همان قومیم، قومِ مردخواست!

سینه پُر آهیم، اما آهنیم                       نسل یوسفهای بی پیراهنیم

ما از این بحریم!پاروها کجاست؟!  این نشان! پس نوشداروها کجاست؟!

ای بسیجی ها زمان را باد برد                 تیشه ها را آخرین فرهاد برد!

فصلهای پیش از اینم ابر داشت                     بر کویرم بارشی از ابر داشت

پیش از اینها آسمان گلپوش بود                  پیش از اینها، یار در آغوش بود

اینک اما عده ای آتش شدند                  بعدِ مرگِ کوهها، آرش شدند

از بلندِ آز، حلق آویز ها!                            قلبهای مانده در دهلیزها!

قلبهایی ناشناس و کور و گند!     در میانِ خاک و خون قد می کشند!

بعضی از آنها که خون نوشیده اند    ارثِ جنگِ عشق را پوشیده اند!

بزدلانی کز یمِ خون تر شدند          از بسیجی ها، بسیجی تر شدند!

زخمی ام اما نمک بی فایدست!      درد دارم، نی لبک بی فایدست!

عاقبت آب از سر نوحم گذشت        لشکرِ چنگیز از روحم گذشت…..

                                                                  “محمد حسین جعفریان”